ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΙΧΟΣ

Home / Ιστορικά / Βιογραφίες / ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΙΧΟΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΙΧΟΣ

Ο Αθανάσιος Μίχος γεννήθηκε στην Τιθορέα Λοκρίδος του Νομού Φθιώτιδος στις 22 Δεκεμβρίου 1907 και ήταν το 4ο από τα 5 παίδια του Παναγιώτη και της Πολυξένης Μίχου.

Η παιδική ζωή του, όπως άλλωστε των περισσότερων Ελλήνων τα χρόνια εκείνα, δεν ήταν εύκολη. Ο πατέρας του έφυγε μετανάστης στην Αμερική όπου έμεινε 10 χρόνια περίπου. Λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του στην πατρίδα και βγαίνοντας από την τράπεζα του Πειραιά με κόπους σκληρής δουλείας τόσων ετών στη Νέα Υόρκη έπεσε θύμα ληστείας. Η απογοήτευση της οικογένειας ήταν τόσο μεγάλη που καθόρισε το μέλλον του Αθανασίου Μίχου. Η μόνη λύση ήταν η ξενιτιά.

Ένα μήνα μετά την απόλυση του από τον στρατό και με ελάχιστες οικονομίες που έφθαναν ίσα ίσα για να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού του για το άγνωστο έφυγε από τη Τιθορέα στις 23 Ιουλίου 1929.

Είτε διότι ήταν μία άγνωστη σχεδόν μυθική χώρα ή διότι λίγα χρόνια νωρίτερα είχε επισκεφθεί την Ελλάδα ο RasTafari– ο μετέπειτα αυτοκράτορας HaileSelasie – που άφησε εξαίρετες εντυπώσεις στους Έλληνες, πάντως η χώρα των ονείρων του ήταν η Αιθιοπία. Παρ’ όλες τις αρνητικές εξελίξεις πολλά χρόνια αργότερα, ποτέ δεν μετάνοιωσε την απόφαση αυτή.

Τα πρώτα χρόνια στην Αιθιοπία τα έζησε στο αφιλόξενο Awash αρχικά ως βοηθός και μετέπειτα ως διευθυντής του ξενοδοχείου του Μπολολάκου που εξυπηρετούσε τους επιβάτες των Γαλλικών Σιδηρόδρομων. Χρόνια σκληρά, απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, περιμένοντας το σταμάτημα του τραίνου για να περιποιηθεί τους εκλεκτούς επιβάτες και να πει δύο κουβέντες με κανέναν Ευρωπαίο! Πρέπει να ήταν τα 12 χρόνια του Awash που σμίλευαν τον χαρακτήρα του. Ποτέ δεν διαπραγματεύτηκε τις ρουμελιώτικες αρχές του, ποτέ δεν λοξοδρόμησε, ποτέ δεν συγκαταβάστηκε, είτε αυτό λεγόταν επιχειρηματική δραστηριότητα είτε οικογενειακή υποχρέωση και προστασία, ή κοινωνική και παροικιακή παρουσία.

Το 1943 πραγματοποίησε το μεγαλύτερο όνειρο όλων “να παντρευτώ την αγαπημένη μου Ελένη“, όπως συνήθιζε να λέει, κόρη του Παναγιώτη και της Ελισσάβετ  Σαρρή. Ο γάμο αυτός ευλογήθηκε με τέσσερα παιδιά: τη Πολυξένη, το Παναγιώτη, το Νίκο και το Δημήτρη.

Την οικογενειακή ευτυχία συμπλήρωσαν οι επιχειρηματικές επιτυχίες με τα εργοστάσια αλεύρων, οινοπνεύματος, λαδιού, ζωωτρόφων, ζυμαρικών, οινοποιείου και πολλών άλλων δραστηριοτήτων σε τομείς όπως η ξυλεία, η γεωργία, οι ασφάλειες και αλλού.

Το ανήσυχο πνεύμα δεν μπορούσε να μη βρει διόδους και αξιόλογους τρόπους συμμετοχής στα κοινά της ανθούσης Ελληνικής Παροικίας της Αμπέμπα με αποτέλεσμα να πρωτοεκλεγεί σύμβουλος του Κοινοτικού Συμβουλίου το 1954 και εντός ολίγων ημερών αντιπρόεδρος του Δ.Σ.

Στις κοινοτικές εκλογές του 1956 εκλέγεται Πρόεδρος του Δ.Σ. Τα χρόνια που ακολούθησαν έχουν χαρακτηριστεί ως η “χρυσή δεκαετία” της παροικίας της Αντίς Αμπέμπα αφού επί της Προεδρίας του επετεύχθησαν σημανικά έργα όπως

-Διαμάντειο Νηπιαγωγείο 1959

-Ζέκειος Δημοτική Σχολή 1959

-Μίχειον Γυμνάσιον 1959

-Μητροπολιτικόν Μέγαρον 1959

-Αθλητική Ένωσις ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (με Πρόεδρον τον Ι. Βελισσάριου)

-Κοινοτικόν Γηροκομείον 1960

-Κοινοτική Βιβλιοθήκη 1963

-Μέγαρον της Ελληνικής Κοινότητος MOSVOLD

-Δωρεά υπό Ι.Μεταξά οικοπέδου 6000 τ.μ 1963

-Δωρεές διαφόρων παροίκων για οικίες εκπαιδευτικών

Συνεπής στην υπόσχεσή που είχε δώσει στην οικογένεια αλλά και στον εαυτό του ότι μόλις συμπλήρωνε τα έργα του και εξασφάλιζε οικονομικά την Κοινότητα στο διηνεκές θα αποχωρούσε, την 20η Ιουλίου 1965 εκάλεσε σε Γενική Συνέλευση την Ελληνική Παροικία στην οποία ανέγνωσε τη λογοδοσία του. Αμέσως μετά παραιτήθηκε.

Τα χρόνια που ακολούθησαν έως τις πολιτικές αλλαγές του 1974 και τις εθνικοποιήσεις του 1975 ήταν αφοσιωμένα στην οικογένεια του και την επιχειρηματική σταθεροποίηση και εξάπλωση. Την 3ηΦεβρουαρίου 1975 όλη η εν Αιθιοπία περιουσία του Αθανασίου Μίχου (όπως σχεδόν όλων των άλλων) εθνικοποιήθηκε από το κουμουνιστικό καθεστώς χωρίς καμία αποζημίωση. Πραγματικά αξίζει να διαβάσει κανείς τα συναισθήματα που συνέχισε να θρέφει για τους Αιθίοπες όπως ο ίδιος περιγράφει στον επίλογο του βιβλίου του ΤΙΘΟΡΕΑ – ΑΔΔΙΣ ΑΜΠΕΜΠΑ: “Μπήκα στην Αιθιοπία λαθραία κατά ένα τρόπο το 1929, προόδευσα εκεί κατά τρόπον που δεν εφανταζόμην ποτέ κι έφυγα από την χώρα αυτή που αγάπησα περισσότερο ίσως από την Ελλάδα, πάλι λαθραίος ύστερα από 47 χρόνια συνεχούς εργασίας, στερημένος από μία τεράστια περιουσία που με πολλούς κόπους απέκτησα. Και προπάντος στερημένος θαυμάσιων φίλων Αιθιόπων οι οποίοι εθανατώθησαν σχεδόν όλοι από τους Κουμουνιστάς. Παρ΄όλα αυτά η αγάπη μου για την Αιθιοπία και τον Αιθιοπικό λαό εξακολουθεί να είναι απέραντος και πιστεύω ότι το αργότερο εντός μίας εικοσαετίας η χώρα θα ξαναβρεί το δρόμο της…….

Θα νόμιζε κανείς ότι σε ηλικία 67 ετών και χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη για νέες επιχειρηματικές περιπέτειες ο Αθανάσιος Μίχος θα ζούσε μια πιο ήρεμη ζωή. Ο χαρακτήρας δεν τον άφηνε ήσυχο και λίγα χρόνια αργότερα δημιούργησε με τα παιδιά του το 1979 μία μεγάλη βιομηχανική μονάδα παραγωγής προφίλ αλουμινίου στην Ξάνθη.

Απεχώρησε από την ενεργό επιχειρηματική δράστηριότητα το 1985 ώστε να αφοσιωθεί στη συγγραφή του βιβλίου του ΤΙΘΟΡΕΑ – ΑΝΤΙΣ ΑΜΠΕΜΠΑ που εξέδωσε το 1992 και αφιέρωσε στους απογόνους του

“για να γνωρίζουν τις ρίζες των“.

Ο Αθανάσιος Μίχος απεβίωσε την 10η Αυγούστου 2002 σε ηλικία 95 ετών αφήνοντας πίσω την σύζυγο του Ελένη, 4 παντρεμένα παιδιά, 9 εγγόνια και 2 δισέγγονα.

Ερωτηθείς λίγους μήνες πριν είχε πει: “δε θα μπορούσα να φανταστώ μια πιο ευτυχισμένη ζωή από αυτή που έζησα”.